ಬಾಳ ಬವಣೆ

Poems take a hard time to write. Putting the thoughts across the reader in minimal set of words is yet another art. Attempting to write one helps us to get to see our thoughts personified and gives us a sense of companionship to our thought process. As J.Krishnamurti says,

You must understand the whole of life, not just one little part of it.
That is why you must read, that is why you must look at the skies,
that is why you must sing and dance, and write poems and suffer and understand,
for all that is life.

Here is a poem written by my sister..

ಮೊದಲ ಅಳುವಿನೊಂದಿಗೆ ಶುರುವಾಯಿತು ಕಥೆ
ಕೊನೆಯುಸಿರಲ್ಲಿ ಬರೀ ವ್ಯಥೆ..

ಅಮ್ಮನ ಬೆಚ್ಚನೆ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಹಸಿವು ದಾಹದ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ
ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿನ ವಸ್ತುವೆಲ್ಲವೂ ವಿಸ್ಮಯ, ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಕೆದಕಿ ನೊಡುವ ಹಂಬಲ
ಚಿಗುರೊಡೆದ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಸಿಗೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವ ತವಕ
ಬಾಳ ಈ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆ ನೀರಿನ ಅಲೆಯೊಡನೆ..

ಈಗ ನಡೆದಂತೆಲ್ಲ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ ದಾರಿ,
ಎಷ್ಟು ಓಡಿದರೂ ಮುಗಿಯದ ಪಯಣ
ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ,
ಎಡವುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುವೆ ಈ ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ..

ಜೀವನ ಜೇನಿನ ಗೂಡು ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದೆ
ಇದು ಸುಳ್ಳೆ? ಎಂಬ ಆತಂಕ ಮೂಡಿದೆ
ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನವರು ಆದರೂ ಯಾರೂ ನನ್ನವರಲ್ಲ
ಎಂಬ ವಿಪರ್ಯಾಮತಿ ಬೆಳೆದಂತೆ, ಮಾಯವಾಯಿತು ಕುತೂಹಲ..

ಚಿಂತೆ ದುಃಖದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಾಗುತಿದೆ
ನಗುವಿನ ಮುಖವಾಡದ ಹಿಂದೆ, ಹನಿಯೊಂದು ಕಣ್ಣ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದೆ
ಶಾಲೆಗಳು ಕಲಿಸದ ಸತ್ಯ, ಜೀವನ ಅರ್ಥೈಸಿದೆ
ಎಷ್ಟು ನಕ್ಕೆವೊ ಅಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಲೇಬೇಕೆಂಬ ಕರಾರು ಬಾಳು ಮೊದಲೇ ಬರೆದಿದೆ..

ಈ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಅರಿತವರೇ ಧನ್ಯರು
ಜೀವನದ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿ, ಸುಖ ದುಃಖವನ್ನು ಸಮನಾಗಿ ತೂಗಿದವರೇ ಮಾನ್ಯರು..

ಶಾಂಭವಿ.ಕುಲಕರ್ಣಿ

Advertisements

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s